Machteloosheid, alsof je een omvallende kast staat tegen te houden, en zelfs als anderen komen helpen - ze weten dat de kast niet meer terug te zetten is - het onherroepelijke is een feit. Het is ook niet erg dat de boeken vallen, maar er is nog niet een nieuwe kast gemaakt waarin ze kunnen terugkeren. 

Er is geen tijd voor utopia's, er is haast geboden, het nUtopia moet vorm krijgen.

Het project 'Film zonder beelden' bestaat uit een reeks audiofragmenten, de beoogde 'filmscore', die de basis vormen van een te maken film. Eerst is er geluid, dan de beelden. Maar in de tussentijd zullen de woorden een brug vormen. In de komende tijd zullen er teksten bij de muziek worden geschreven: aantekeningen, schetsen en verhaallijnen die de basis zullen vormen van het scenario en het draaiboek. Het is een doorlopende productie die in de komende tijd vorm zal krijgen.

Natuurlijk had Willem met een doos koekjes onder de tafel willen gaan zitten. Maar de aanwezigheid van bezoek weerhoudt hem ervan. Hij kijkt *sluiks* naar de mooie vrouw die op de bank zit, op de plek waar hij normaal gesproken onderuit zakt, Haar rok kruipt tot halverwege haar dijen op. Hij ziet zijn vader kijken en dan de bestraffende blik van zijn moeder en dan de geruststellende lach van de vrouw, die probeert te verzitten en tevergeefs haar rok omlaag trekt. Ze maakt haar positie alleen nijpender, want de kuil waar ze inzit, zal haar alleen maar dieper doen wegzakken.

Willem steeper heeft een nieuwe jas, er missen nog wel wat knopen. Iedereen die Willem kent zal beamen dat dit niet vreemd is. Bij Willem mist er van alles. Op het eerste oog lijkt hij compleet, in evenwicht met zichzelf, maar als je hem langer kent, zie je de verschijnselen een voor een voorbij komen, waarmee hij bewijst compleet incompentent te zijn om de taak in het leven te vervolmaken.

Dit schilderij is een opzet voor het werk in uitvoering : Terugkeer uit niemandsland (werktitel). Het is een poging om in zelf veroorzaakte chaos orde te vinden. Uit het zwarte niets lijken sporen te zijn getrokken naar de werkelijkheid. Niemand weet nog wat het voorstelt, en misschiend stelt het niets voor, dat is ook goed. De onderzoeksvraag luidt: is het onkenbare kenbaar te maken?

Onmogelijke vragen, vragen om onmogelijke antwoorden in onmogelijke omstandigheden. Het antwoord is niet belangrijk, maar de zoektocht kan iets moois opleveren.Is de onmogelijke vraag alleen onmogelijk als antwoorden onmogelijk is? Maar onmogelijk vraag dient het eerst gesteld te worden, alvorens te achterhalen of antwoorden mogelijk is.

Is per definitie de onmogelijke omstandigheid onmogelijk? Of kan een onmogelijke omstandigheid door mogelijke elementen toe te voegen of door de mogelijke context te veranderen of de mogelijke perceptie op te rekken, toch mogelijk worden gemaakt? Het klinkt onmogelijk. Maar is dat ook zo?

Uiteindelijk leek het allemaal ver weg. Ja, er was veel gebeurd, maar zoveel gebeurt elke dag. De impakt was enorm geweest, dat had iedereendie maar enige kennis had over de wereldgeschiedenis en de economie zich gerealiseerd, maar de verbijstering van het eerste moment maakte snel plaats voor de dagelijkse beslommeringen. Niet iedereen was verbaasd.

Ik ben in het atelier De witte doos en peins over de versnipperde stad. Wat wil ik eigenlijk onderzoeken? Ik heb de stad opgeknipt en representeer haar door herschikking. De stad wordt ontmanteld en weer opgebouwd. Het gaat om het beeld van de stad, niet om de connotaties of de proposities. Als het om de betekenis zou gaan zou ik de stad in tact kunnen laten, maar het is juist het wegnemen van alle betekenis -door de betekenisgever te verwijderen uit zijn habitat- dat de stad kan bestaan in gestapelde vorm, de overgangsfase, naar een nieuwe ordening.

Pagina's