onbereikbare vrouw

Onbereikbare vrouw, de barvrouw

Submitted by Willem Steeper on

Deze bar bestaat voor 99 procent uit mannen, nee, dat zeg ik verkeerd, de vrouw achter de bar bestaat uit 99 barren, nee, de 99 barren zijn een vrouw, de bar bestaat uit de vrouw, die er achter staat en al haar barren, waar mannen bier bestellen en cognac en tikki tikki. En ze lacht en ze pracht en laat de mannen sidderen, want ze weet wat ze in huis heeft en hoeveel ze geeft. De drank vloeit en zij temt en remt. En alleen zij weet wanneer het gedaan is, wanneer zij moet afstoten en weren. Inhalen en keren. Wanneer ze met zalvende stem de benevelde geesten naar het bed verwijst, en vooral niet haar eigen bed. Ze heeft de macht over de toog en het gelag, ze laaft en ze behaagt, haar grens is dé grens. Ze kijkt en ze observeert, ze beoordeelt en neemt waar, ze calculeert en openbaart, ze accepteert en evenaart.

Toch zal ze vanuit haar gezichtspunt niet altijd de juiste beslissing kunnen nemen. Ze zal wijfelen, terwijl ze weet dat ze dat beter niet kan doen. Ze zal twijfelen en realiseren, diep van binnen, dat ze ongelijk heeft. En pas later zal ze dat inzien, maar dan is het onomkeerbaar. De beoordeling is gemaakt onder valse pretenties. Maar haar masker redt haar, niemand ziet wie zij werkelijk is.

Ze weet wanneer en hoeveel haar klanten hebben gedronken, en haar rekening is zoals de klanten het toelaten, soms hoger, soms lager. Elke barvlieg herkent dit beeld: ze rekt en strekt, ze bekt en vertrekt, ze verstaat en verlaat, ze leert en verkeerd. En.

Al-met-al zal ze overwinnen. Want ze is moeder en hoeder, iedere dronkaard herkent het evenbeeld van zijn moeder.

En wat er vloeit is door haar toedoen en wat er stroomt komt uit haar.

Deze vrouw is ongenaakbaar. Elke man weet dat, maar niet iedereen respecteert dat. Wonder boven wonder.

 

field_tags

Onbereikbare vrouw (automatisch schrift)

Submitted by Willem Steeper on

(zonder correctie)

Zit in ieder van ons een vrouw verborgen? Man, vrouw, transgender, seksueel of a-seksueel. De moeder de hoeder. Het verzorgende, het beschermende, het gevoelige. De warme kant, vanuit de onderbuik, waar de warme gloed omhoog borrelt. Alert voor iedere emotie, alles overdenkend en vooral vooruitdenken. Alle scenario's zijn mogelijk, op elk gevaar voorbereid, niet alleen van het zelf maar vooral van de ander. Want de hoeder waakt over het kroost.

Waar gaat het mis? De hoeder, de moeder, dat wat we allemaal zijn of naar willen terugkeren. De aarde, niet de baarmoeder.

Vanuit stof zijn we gemaakt en vanuit stof zullen we wederkeren. Dromend kan ik melden dat de vrouw in mij zit opgesloten, diep weggestopt want kwetsbaar. Het omhulsel is moeilijk te doorbreken. Want waar huist die vrouw? De mannelijkste man houdt het meest van zijn moeder. Waarom, omdat hij niet kan houden van de vrouw in hemzelf. De macho erkent niet het innerlijke vrouwelijke dat stilletjes huilt.  Het is de onbereikbare vrouw die symbool staat voor de kern. 


Als ik haar zie staan aan de rand van het trottoir, ze durft de drukke straat niet oversteken, bevangt mij een gevoel dat ik nog niet eerder voelde. Ik wil haar helpen. Het verkeer raast voorbij en niemand ziet haar staan. Ze kijkt links en rechts dan naar de grond voor haar voeten, de neuzen van haar schoenen steken over de trottoirband. In de goot ligt een peuk, met daarnaast een propje papier. Het filter draagt de sporen van rode lippenstift, het propje papier is beschreven met blauwe inkt. Ze wil vooroverbuigen om het op te pakken, maar aarzelt. Het propje is niet van haar. Het ligt er zomaar. Staat er iets op dat voor haar belangrijk is? Ze is nieuwsgierig, maar niet genoeg om voorover te buigen en het te pakken, het is teveel moeite voor haar lange stijve lijf.

Ik zie haar staan en zie haar naar het propje kijken. Natuurlijk weet ik dan nog niet dat het propje niet van haar is.

Ze staat daar bedremmeld. Wil ze naar de overkant? En zo ja wat heeft ze daar te zoeken. Aan de andere kant van de drukke straat is geen trottoir, alleen een kade, en dan water, zwart water.

Ik wil haar helpen, maar weet niet hoe. Het lawaai van het voorbijrazende verkeer maakt het moeilijk om helder na te denken. Ik wacht, net als zij.

Is het water dat roept?

Haar handen hangen slap langs haar lichaam. Haar hoofd hangt voorover ze kijkt naar de prop en de peuk. Ze schuifelt iets naar voren en balanceert op de rand. Ze wankelt licht.

Ik wil haar bij de arm nemen en haar wegleiden, maar waarom zou ik dat doen? Waarheen breng ik haar? Naar huis, naar een rustiger plek en dan? Ik wil haar bij de arm pakken en haar meenemen om haar te helpen, een vriendelijk woord tot haar te richten, haar geruststellen, haar koesteren en als dat allemaal gebeurd is, zal ik haar misschien kunnen omhelzen en mijn vriendschap kunnen aanbieden, tenminste als zij daar voor open staat. Ik kan haar voeden en wassen, ik kan haar voeten masseren, haar haren kammen en een mooie rode jurk voor haar kopen.

Ik kan alles, maar ik doe het niet. Ik sta als verlamd naar haar te kijken in afwachting van wat komen gaat. Weer schuifelt ze iets naar voren. Haar hakken staan nog op de rand van de trottoir, haar lichaam helt naar voren, dan naar achter. Als ik achter haar ga staan kan ik haar opvangen als ze valt, ik kan haar in mijn armen nemen en haar tegen me aandrukken, mijn armen om haar heen slaan en fluisteren dat alles goed komt. Maar komt alles goed? Kan ik alles goed maken. Of kan ik alleen tijdelijk voor afleiding zorgen?

Ze is mooi zoals ze daar staat, het zonlicht speelt met haar lange haren, de blauwe jurk met bloemmotief is licht doorschijnend, waardoor de contouren van haar ranke lichaam duidelijk afsteken. Ik zou haar willen vastpakken en meenemen naar een park en op een bankje met haar praten, haar hand vasthouden en troostende woorden spreken. Ik zou kunnen zeggen dat ze mooi is en dat ik haar dromen zou willen doen uitkomen. Maar misschien droomt ze van dingen die ik niet waar kan maken. Misschien verlangt ze naar iets dat ik haar niet geven kan, of geven wil.

De wind speelt met haar jurk, en doet deze een beetje opwaaien. Ik zie de achterkant van haar dijen en de aanzet van haar billen, het is mooi. Heel mooi. Het verkeer raast voorbij, oversteken is onmogelijk. Ik zie haar staan en voel medelijden, compassie, misschien ben ik zelfs wel een beetje verliefd op haar.

(...) 

Zij ziet er hulpeloos uit, maar is zij dat ook? Ze balanceert zeer beheerst op haar hakken. Ik zou graag mijn handen om haar heupen leggen en haar zacht heen en weer wiegen. Ik zou er een liedje bij kunnen zingen. Misschien dat ze dan lachend naar me opkijkt, met stralende ogen, waar ook een beetje melancholie uit spreekt. Misschien opent ze dan haar rood geverfde lippen en zegt mijn naam. Misschien. 

En ze staat daar alsof ze daar altijd al gestaan heeft, alsof dat haar plek is, haar thuis. Dan bukt ze toch en pakt het propje op. Ze opent het propje en leest aandachtig, ze schudt met haar hoofd en wil het weer weggooien, maar ze bedenkt zich en leest nog een keer. Ze moet lachen. Het papiertje stopt ze weg.

Automobilisten lijken haar nu op te merken. Een auto claxonneert. De auto's rijden met grote snelheid langs.  Ze werpt haar hoofd in haar nek als een zwarte limo langs komt rijden. De uitdrukking op haar gezicht betrekt. Dan kijkt ze me aan. Heel indringend.

Ze strijkt met vlakke handen over haar heupen terwijl ze me blijft aankijken, met een lege ogen die me beangstigen.

Weet ze dat het papiertje van mij is? Dat de tekst erop voor haar bedoeld is.

Ze is beeldschoon. Ik zou haar gezicht willen aaien, haar ogen willen sluiten en met lieve woordjes zeggen dat ze die pas weer mag openen als ze weet wat ze wil. Ik zal er op wachten.

Haar handen gaan uitdagend naar haar middel, onopvallend kantelt ze haar heupen en zet een kleine stap vooruit. Is de leegte in haar ogen een minachting voor mij? Heel langzaam zie ik de rand van haar jurk opkruipen over haar dijen. Ik zou voor haar willen knielen en mijn hoofd onder haar rok willen verbergen, naar de moederschoot. Ik zou met mijn handen haar billen willen omvatten, haar naar me toe trekken en haar warme huid voelen tegen mijn wang. En grommend zou ik haar laten weten dat ik haar begeer en van haar houd. Al heel lang. Een mensenleven lang, of langer. 
Ze staat daar uitdagend, haar rok opgetrokken tot aan haar kruis. Er wordt uitvoerig naar haar geroepen uit de geopende ramen van de langs rijdende auto's die inmiddels niet meer zo hard rijden. Ze beweegt ijzingwekkend langzaam in mijn richting, terwijl ze me aan blijft kijken. Ik schuifel langzaam naar achter.

field_image

De onbereikbare vrouw en de gewillige man (sprookje in 10 delen)

Submitted by Willem Steeper on

[De verschillende hoofdstukken zullen in de loop der tijd worden aangevuld / herschreven of vervangen worden.]

1. Khatia wijst. Ze wenkt naar een bewaker en wijst dan naar mij, heel even, ze kijkt me niet aan. Even is daar die vinger en een vlugge blikwisseling met de man die even later op mijn schouders zal tikken. Voor nu, zie ik haar over het rode loper naar de limousine lopen. De fotografen klikken de laatste prenten en verspreiden zich over het plein. In mijn hoofd klinken, als een echo, nog de tonen van de laatste mazurka door.

Ik zie haar rond achterwerk als ze de limo inkruipt. Als ze zit, steekt ze nog even haar krullend haar en haar rood geverfde lippen buiten de auto, haar ogen lachen uitnodigend naar me. Ik weet me geen raad. En dan wordt er op mijn schouder getikt. “Komt u maar mee, meneer”, ze wil u spreken. 
Mijn begeleider is een stevige, keurig in het pak gestoken bewaker die net achter mij gepositioneerd meeloopt, net naast de rode loper. Natuurlijk probeer ik zo gewoon mogelijk te bewegen, maar mijn benen voelen stram, ik voel de blikken links en rechts, die zich afvragen wie is deze gast dat hij begeleid door een gekostumeerde over de rode loper naar de limo mag?
Ze zal me een gesigneerde CD geven en een foto van haarzelf in een rode jurk, met ontblootte schouders. En pas veel later zal ik zien dat ze een telefoonnummer gekrabbeld heeft in de afdruk van haar lippen op de achterkant van de foto, maar tegen de tijd dat ik het nummer opmerk, is het verjaard. Ik buig om te danken en probeer tevergeefs de erectie te verbergen die zich in mijn broek manifesteert. Ze blijft aldoor lachen. Ook als de auto weg rijdt hoor ik haar schaterende lach door het open raam. Ze zwaait.
 

Ik kan het niet verhelpen. Ik kijk naar haar en gevoelens die ik niet eerder heb gevoeld borrelen naar boven. Als ik haar zie verstijft van alles. En ik kan het niet verbergen. Ook al probeer ik wat wijdere broeken te dragen, en ga met mijn benen kruislings zitten, maar mijn enorme orgaan klopt tegen mijn buik.
Het zijn vooral haar rood geverfde lippen die mijn fantasie stimuleren, ik voel bijna de warme zachte lippen om mijn paarse knobbel gezogen, mijn ballen draaien spontaan een rondje in mijn hete balzak, ik ga verzitten om wat ruimte te geven maar kan niet voorkomen dat haar blik blijft hangen in mijn kruis. Haar ogen worden groot, haar lippen tuiten, haar neusvleugels trillen, ze is er klaar voor. Ik verberg mijn opwinding met mijn handen en probeer haar blik te vangen en zo onschuldig mogelijk naar haar kijken. 

3.
Ik lieg als ik zeg dat ik niet weet wat neuken is, maar er zijn mannen die het neuken verheven hebben tot een hogere kunst, zonder zich te realiseren dat ze gedreven worden door de biologie die wil voortplanten als de condities goed zijn. De vrouw is de ontvanger en de man zal planten.    

 


Ik druk mijn lichaam dicht tegen haar aan. Mijn tong raakt verstrikt in te ingewikkelde oorbellen terwijl ik haar probeer te kussen. Ze draait haar gezicht naar me toe en lacht me uit. 'Sukkel' 
Mijn tong is rauw. Ik laat bloedsporen achter in haar nek en later op haar lippen. Haar mond blijft gesloten.   

5.
Hoe lang was ze mijn liefde? Het voelt als eeuwen, maar als ik terugreken blijkt het betrekkelijk kort: een half jaar? Een jaar? Ik heb langer rondgelopen met het verlies dan de tijd die we samen hebben doorgebracht.
Zij is ver weg, verder dan ooit tevoren, want ik merk dat ik minder aan haar denk, dat soms een onbestemd verlangen lijkt op te borrelen, maar ook snel weer verdwijnt, een vaag spoor achterlatend dat nauwelijks te volgen is. Ooit was ze alles, of meer dan alles, ze was ook alles dat zou kunnen zijn, elke mogelijke gedachte, iedere stap of sprong in het duister. Zij was het voor mij.

6. Voel ik niets meer? Of is er even niets te voelen?

7.De toevallige ontmoeting is bijkans het mooiste van alle ontmoetingen. De frisse eerste blik, ontvankelijk vanwege het toeval en het geluk elkaar getroffen te hebben op een moment dat het er toe doet. Je staat op een brug, op een zwoele zomeravond, net naast het licht van een lantaren, je leunt over de reling en rookt een sigaret. En dan kom ik naast je staan en vraag waarom je niet het licht staat. Je antwoordt niet maar blijft naar het zwarte water kijken, rook uitblazend. En ik ben bij je gebleven. Eerst om alleen je hand vast te houden, dan, als onze lippen elkaar niet alleen in woorden vinden, volgt vanzelf de rest, het ontkleden, ontwikkelen, verwikkelen, mistige dagen, en vooral veel lichamelijkheid, en dat allemaal vanwege een toevallige ontmoeting op een  brug.

Je mag er natuurlijk geen waarde aan hechten, maar is die ene toevalligheid een zekere factor in een wereld van toevaligheden, domweg omdat het iets heeft opgeleverd? Een langdurige ontmoeting, woorden die wisselen, gedachten die overspringen, gevoelens die worden opgeroepen en dan mag het wat langer duren. En als de zon dan opkomt, dan rijmt alles.   

Gewillige mn zkt dito vr die tijdelijk van haar voetstuk wil stappen. 

 

 

Er is natuurlijk geen vrouw die aan mijn ideaalbeeld voldoet, maar wat is dat ideaalbeeld? Is het een constante? En zo ja, wie is de vertegenwoordiger van dit ideaalbeeld? De vrouw der vrouwen? 

10. Waarin de gewillige man het naar zijn zin heeft en de onbereikbare vrouw verder weg is dan ooit. Waarin de liefde verschrompelt en plaats maakt voor iets nieuws, iets onbestemd, iets wat nog niet te definiëren valt. Waarin het verhaal een climax vindt en alles keurig op de pootjes terecht komt en het kwaad is uitgeschakeld: in de put gegooid, onthoofd of de keel doorgesneden, waarin het goede zegeviert en de eeuwige roes kan aanvangen. 

Het sprook vangt nu aan: met deze woorden, -het is goed dat we eindelijk bij deel 10 met het sprook aanvangen- er was eens... Of is het 'er had eens' of 'er zou geweest kunnen zijn?'. Een sprookje is het.

Op een zonnige dag wandelt de hoofdpersoon in ons sprook, genaamd Wil door een dicht begroeid bos. Of beter Wil was het bos ingestapt nadat hij lange tijd in de brandende zon door de weilanden was gelopen. De bomen had hij al van verre had zien opdoemen. Bij de bosrand aangekomen verlangt hij naar de schaduw die het bieden zal, hij was steeds sneller gaan lopen, maar staat aan de bosrand stil, het bos lijkt geen toegang te bieden: de bomen staan dicht op elkaar en tussen de wortels groeit dicht kreupelhout. De zon staat te branden op zijn rug, hij kan het bos niet in. 

Het sprookje lijkt hier te stranden. Maar het zou geen sprook zijn als er niet iemand zou verschijnen. Een wezen bijvoorbeeld, of een princes of een pratend dier. En zo geschiede, voor Wil boe of ba kan zeggen staat er een mooie jonge vrouw naast hem. Ook zij kijkt naar het dichtbegroeide woud. Samen staan we sterk, zal ze zeggen en ze pakt zijn hand. Wil is zo verbouwereerd door deze snelle ontwikkeling dat hij niet weet tegen te stribbelen als ze hem later haar bed intrekt. Omwille van de kuisheid van dit sprook, zullen we niet op de details ingaan van wat zich afspeelde in die slaapkamer de weken daarna. We kunnen veilig verder gaan met het sprookje, als ze enigzins bij zinnen zijn gekomen en opperen elkaar even meer ruimte te geven, er is immers ook een boze stiefmoeder waar mee rekening gehouden moet worden, en niet te vergeten, de dwergen die waarschijnlijk stinkend jaloers zijn dat hij alle aandacht krijgt, het verhaal kan voorgang vinden.  De stiefmoeder, die in werkelijkheid helemaal niet zo'n kwade is, maar door de verstoorde relatie met haar purperende stiefdochterprinces, een beetje geïrriteerder overkomt en daardoor de indruk kan wekken een beetje verzuurd te zijn en wat dwingend, heeft een dubieuze rol in dit sprookje. Zoals stiefmoeders in sprookjes dat wel vaker hebben, lelijke stiefzusjes die worden voorgetrokken of schoonheidsidealen die moeten worden uitgevochten. De Stiefmoeder in dit sprookje is eigenlijk een lieve mooie vrouw met haar hart op de juiste plaats en haar handen waar ze thuis horen. Ze zou heel graag zelf kinderen krijgen, maar haar baarmoeder is verschrompeld of het zaad is dood. Dat zij nu een stiefdochterprinces heeft was een geschenk uit de hemel geweest. Zo ook natuurlijk de liefde van de koning.  

 

De koning op zijn beurt had zijn vrouw en dochter in geen jaren meer gezien, hij was aan een stuk door op kruistocht of veldslag, had geen tijd om huiswaarts te keren. Wel stuurde hij regelmatig bodes met brieven en geschenken. 

Subscribe to onbereikbare vrouw