Kies taal

Overwegingen

Van meet af aan is het goed gegaan, zij kan met een gerust hart, met dezelfde overtuiging als altijd, het publiek tegemoet treden. Letterlijk, want de deur is nog niet open of er komt al een aarzelend applaus over het podium aanwaaien. En met het openen van de deur golft een overweldigend geraas haar tegemoet. Ze had het voorgevoeld toen zij die ochtend voor het hotel de drommen mensen had zien staan. Voorzichtig had zij het gordijn opzij geschoven. Haar adem had even gestokt. Ze durfde zichzelf niet laten zien, nog niet. 

De zaal is tot aan de engelenbak gevuld. Het zaallicht brandt nog. Daar staan ze, wild applaudisserend: de oren die zij vanavond moet zien te bekoren. Ze is er klaar voor.
De haren op haar armen gaan overeind staan en kleine druppels zweet ontpoppen zich aan de oppervlakte van haar huid. De trap naar het podium is lang. Bij iedere stap klinkt het applaus luider. De dirigent, hij loopt achter haar. -vreemd genoeg kan ze niet op zijn naam komen, terwijl ze een aantal weken intensief met hem heeft samengewerkt, - ademt zwaar, en lijkt haar vooruit te willen duwen, ze voelt dat hij zijn handen op haar heupen wil leggen, maar ze draait behendig en ontwijkt zijn intimidatie.     

Ik heb geen mening.
Meningen vervuilen objectiviteit, vertroebelen de intersubjectiviteit, meningen zijn toegedaan, meningen zijn niet toegestaan, feiten en getallen, meten is weten, de rest kun je vergeten.

Het verborgen verhaal is natuurlijk het mooist van alle verhalen. Tenminste dat zou het moeten zijn. Iedereen kan er zijn eigen invulling aan geven. Het is de spiegel van je eigen verhaal, geprojecteerd op een van de andere denkbare mogelijke verhalen van je leven. Het verborgen verhaal vertelt het verhaal van jouw leven, zoals het ook kan zijn. Het is alleen nog niet geschreven.

De verborgen verhalen staan ergens op deze site, maar zijn alleen toegankelijk voor een selecte groep lezers. Wil je ook lezer worden van je eigen verhaal?

Toen ik Khatia die maandag, tegen de avond op de brug toegemoet kwam lopen, verkeerde ik in een staat die ik nog niet eerder bij mezelf had meegemaakt, ik had een slecht humeur, elke stap die ik maak beukt in mijn hoofd, en elke ademhaling stokt even in mijn keel, het zwarte water van de gracht roept.

De hele dag heb ik alleen doorgebracht in het atelier en er is werkelijk niets uit mijn handen gekomen. Ik luisterde naar een pianoconcert van Chopin, het langzame deel had ik op herhalen gezet en was blijven mijmeren op de melancholieke pianoklanken. Aan het eind van de middag bleek geen idee te beklijven. Om mijn aandacht kracht bij te zetten dronk ik een paar biertjes en propte een homp kaas naar binnen. 

De vastgeroeste idealen moeten plaatsmaken voor andere ijkpunten. Sterker nog, wat vastgeroest zit moet worden losgewrikt en indien nog van enig nut worden opgepoetst. Duurzaamheid is ook in deze theorie doorgedrongen.

Behoudt wat je hebt, vernieuw, herijk en verrijk. De versnipperde stad is een onderzoek naar een omgeving voor een verhaal. Een verhaal dat zal ontspruiten uit de verzamelde beelden: tekeningen, fotocollages, videoschilderijen die vervaardigd en getoond worden In De Witte Doos, het atelier.

Wat we nu nog niet weten, weten we misschien morgen.

Alleen wereldsterren brengen hun eigen concertvleugel mee. 

Onder het podium staat op zijn kant, gevangen tussen muziekkoffers en lessenaars, nog in de kist geborgen, haar concertvleugel. De vleugelpiano is uiterst stabiel vervoerd, onder de beste omstandigheden, klimaat geregeld, dubbelwandig en in de kist wordt de vleugel met hoog technologie, hydraulisch in balans gehouden. Het is ook niet zo maar een instrument.  

Besluiteloos staat Khatia naast de kist, ze controleert nog maar een keer de instellingen van de klimaatbeheersing. Ze wil de vleugel niet alleen laten staan, het liefst zou ze het nu uitpakken en op de poten zetten, want te lang op zijn kant staan is niet goed; bij teveel spanning op de kast kan  door de minst geringste verstoring de piano ontstemd raken, en dat mag niet gebeuren. Zeker niet.

De vleugel is slechts 1 keer gestemd en hij moet in stemming blijven. De pianobouwer heeft de beste stemmer in dienst genomen om in een keer de piano te stemmen, met de grootste perfectie in de beste omstandigheden. En daarna mag er geen stemsleutel meer aan te pas komen. Khatia eist van de vleugelpiano het hoogste niveau en dat is wat hij haar geeft.

Ik lijk het overzicht te verliezen. Hoe groot is mijn wereld eigenlijk? En is fysieke grootte evenredig aan mentale grootte? Of virtuele grootte? Als ik de grenzen aftast, -voorzichtig met een enkele vinger por, om te voelen hoe elastisch zij is-, ervaar ik grenzen als variabele waarden. Grenzen stel je. Aanvaard je. Waarom, voor de duidelijkheid?

Is overzicht noodzakelijk als je in een kleine wereld (over)leeft? Maakt veel kennis ongelukkig? Kun je maar beter weinig weten? Je moet of zoveel weten dat je begint te begrijpen,een notie hebt; of je moet van niets weten, dat wil zeggen om gelukkig te zijn. De rest is strijd.

Er is veel om over na te denken. Maar het is lastig focussen als je telkens wordt afgeleid door de ruis. Zelf het pad kiezen wordt je niet gemakkelijk gemaakt door de talloze mogelijkheden, door verbintenissen, contacten die constant veranderen of beter, aan verandering onderhevig zijn, wellicht bedreigd worden of gekaapt. Elke stap lijkt onoverkomelijk, maar de schijn bedriegt, waarom zijn sommige mogelijkheden ontoegankelijk? Ontoelaatbaar? Onbestaanbaar?

Mijn waarden zijn die van een ander niet.

Ik kijk over de muur en zie bloemen staan. Een ander ziet misschien een hek met verroest prikkeldraad, wat rommel in het gras, of een verborgen standbeeld in de hoek. Mogelijk ziet iemand een vogel, of ander klein gedierte. Maar er is meer te zien. Er ligt van alles verborgen in de tuin, en niet eens alles is onzichtbaar. Voor het geoefende oog is het niet moeilijk de botten te traceren die her en der uit de grond steken in het hoge gras. 

Mijn wereld is plotseling heel groot geworden.

Ik wil het natuurlijk niet zien. Ik wil de consequenties niet aanvaarden. Verantwoordelijkheid nemen is kleur kiezen. Jezelf vastleggen aan de ketting. Vooralsnog zie ik alleen de bloemen in de tuin. Ik kan de botten negeren, wegdenken. Bedekken met betere ideeën of fantasieën. En vooral niet de tuin in gaan.

En dan al die commotie. Het constante geschreeuw in beide oren: het eeuwig gegil uit de strotten, gerekte kelen, verzengt met alcohol en vreemdsoortig medicijn. Verlaten op de roes die voort raast over de redelijkheid. Zwelgen van genoegen, drenken in vertraagd verlangen (2 ms). 



Niet het tijdelijke verruilt. Niet.

Waarom dan al die commotie?

De drukte is noodzakelijk kwaad om de kelen te smeren, gesmede zwaarden gehavend in het gras en woorden die diepe gaten moeten vullen; die wonden moeten helen. Heel.

Als je diep van binnen huilt
Aan de binnenkant van je ogen
Stromen de zoute tranen
huil dan
huil dan
Laat je mond vol lopen
Slik dan.
Slik

Pagina's