Khatia

Onbereikbare vrouw (automatisch schrift)

Submitted by Willem Steeper on

(zonder correctie)

Zit in ieder van ons een vrouw verborgen? Man, vrouw, transgender, seksueel of a-seksueel. De moeder de hoeder. Het verzorgende, het beschermende, het gevoelige. De warme kant, vanuit de onderbuik, waar de warme gloed omhoog borrelt. Alert voor iedere emotie, alles overdenkend en vooral vooruitdenken. Alle scenario's zijn mogelijk, op elk gevaar voorbereid, niet alleen van het zelf maar vooral van de ander. Want de hoeder waakt over het kroost.

Waar gaat het mis? De hoeder, de moeder, dat wat we allemaal zijn of naar willen terugkeren. De aarde, niet de baarmoeder.

Vanuit stof zijn we gemaakt en vanuit stof zullen we wederkeren. Dromend kan ik melden dat de vrouw in mij zit opgesloten, diep weggestopt want kwetsbaar. Het omhulsel is moeilijk te doorbreken. Want waar huist die vrouw? De mannelijkste man houdt het meest van zijn moeder. Waarom, omdat hij niet kan houden van de vrouw in hemzelf. De macho erkent niet het innerlijke vrouwelijke dat stilletjes huilt.  Het is de onbereikbare vrouw die symbool staat voor de kern. 


Als ik haar zie staan aan de rand van het trottoir, ze durft de drukke straat niet oversteken, bevangt mij een gevoel dat ik nog niet eerder voelde. Ik wil haar helpen. Het verkeer raast voorbij en niemand ziet haar staan. Ze kijkt links en rechts dan naar de grond voor haar voeten, de neuzen van haar schoenen steken over de trottoirband. In de goot ligt een peuk, met daarnaast een propje papier. Het filter draagt de sporen van rode lippenstift, het propje papier is beschreven met blauwe inkt. Ze wil vooroverbuigen om het op te pakken, maar aarzelt. Het propje is niet van haar. Het ligt er zomaar. Staat er iets op dat voor haar belangrijk is? Ze is nieuwsgierig, maar niet genoeg om voorover te buigen en het te pakken, het is teveel moeite voor haar lange stijve lijf.

Ik zie haar staan en zie haar naar het propje kijken. Natuurlijk weet ik dan nog niet dat het propje niet van haar is.

Ze staat daar bedremmeld. Wil ze naar de overkant? En zo ja wat heeft ze daar te zoeken. Aan de andere kant van de drukke straat is geen trottoir, alleen een kade, en dan water, zwart water.

Ik wil haar helpen, maar weet niet hoe. Het lawaai van het voorbijrazende verkeer maakt het moeilijk om helder na te denken. Ik wacht, net als zij.

Is het water dat roept?

Haar handen hangen slap langs haar lichaam. Haar hoofd hangt voorover ze kijkt naar de prop en de peuk. Ze schuifelt iets naar voren en balanceert op de rand. Ze wankelt licht.

Ik wil haar bij de arm nemen en haar wegleiden, maar waarom zou ik dat doen? Waarheen breng ik haar? Naar huis, naar een rustiger plek en dan? Ik wil haar bij de arm pakken en haar meenemen om haar te helpen, een vriendelijk woord tot haar te richten, haar geruststellen, haar koesteren en als dat allemaal gebeurd is, zal ik haar misschien kunnen omhelzen en mijn vriendschap kunnen aanbieden, tenminste als zij daar voor open staat. Ik kan haar voeden en wassen, ik kan haar voeten masseren, haar haren kammen en een mooie rode jurk voor haar kopen.

Ik kan alles, maar ik doe het niet. Ik sta als verlamd naar haar te kijken in afwachting van wat komen gaat. Weer schuifelt ze iets naar voren. Haar hakken staan nog op de rand van de trottoir, haar lichaam helt naar voren, dan naar achter. Als ik achter haar ga staan kan ik haar opvangen als ze valt, ik kan haar in mijn armen nemen en haar tegen me aandrukken, mijn armen om haar heen slaan en fluisteren dat alles goed komt. Maar komt alles goed? Kan ik alles goed maken. Of kan ik alleen tijdelijk voor afleiding zorgen?

Ze is mooi zoals ze daar staat, het zonlicht speelt met haar lange haren, de blauwe jurk met bloemmotief is licht doorschijnend, waardoor de contouren van haar ranke lichaam duidelijk afsteken. Ik zou haar willen vastpakken en meenemen naar een park en op een bankje met haar praten, haar hand vasthouden en troostende woorden spreken. Ik zou kunnen zeggen dat ze mooi is en dat ik haar dromen zou willen doen uitkomen. Maar misschien droomt ze van dingen die ik niet waar kan maken. Misschien verlangt ze naar iets dat ik haar niet geven kan, of geven wil.

De wind speelt met haar jurk, en doet deze een beetje opwaaien. Ik zie de achterkant van haar dijen en de aanzet van haar billen, het is mooi. Heel mooi. Het verkeer raast voorbij, oversteken is onmogelijk. Ik zie haar staan en voel medelijden, compassie, misschien ben ik zelfs wel een beetje verliefd op haar.

(...) 

Zij ziet er hulpeloos uit, maar is zij dat ook? Ze balanceert zeer beheerst op haar hakken. Ik zou graag mijn handen om haar heupen leggen en haar zacht heen en weer wiegen. Ik zou er een liedje bij kunnen zingen. Misschien dat ze dan lachend naar me opkijkt, met stralende ogen, waar ook een beetje melancholie uit spreekt. Misschien opent ze dan haar rood geverfde lippen en zegt mijn naam. Misschien. 

En ze staat daar alsof ze daar altijd al gestaan heeft, alsof dat haar plek is, haar thuis. Dan bukt ze toch en pakt het propje op. Ze opent het propje en leest aandachtig, ze schudt met haar hoofd en wil het weer weggooien, maar ze bedenkt zich en leest nog een keer. Ze moet lachen. Het papiertje stopt ze weg.

Automobilisten lijken haar nu op te merken. Een auto claxonneert. De auto's rijden met grote snelheid langs.  Ze werpt haar hoofd in haar nek als een zwarte limo langs komt rijden. De uitdrukking op haar gezicht betrekt. Dan kijkt ze me aan. Heel indringend.

Ze strijkt met vlakke handen over haar heupen terwijl ze me blijft aankijken, met een lege ogen die me beangstigen.

Weet ze dat het papiertje van mij is? Dat de tekst erop voor haar bedoeld is.

Ze is beeldschoon. Ik zou haar gezicht willen aaien, haar ogen willen sluiten en met lieve woordjes zeggen dat ze die pas weer mag openen als ze weet wat ze wil. Ik zal er op wachten.

Haar handen gaan uitdagend naar haar middel, onopvallend kantelt ze haar heupen en zet een kleine stap vooruit. Is de leegte in haar ogen een minachting voor mij? Heel langzaam zie ik de rand van haar jurk opkruipen over haar dijen. Ik zou voor haar willen knielen en mijn hoofd onder haar rok willen verbergen, naar de moederschoot. Ik zou met mijn handen haar billen willen omvatten, haar naar me toe trekken en haar warme huid voelen tegen mijn wang. En grommend zou ik haar laten weten dat ik haar begeer en van haar houd. Al heel lang. Een mensenleven lang, of langer. 
Ze staat daar uitdagend, haar rok opgetrokken tot aan haar kruis. Er wordt uitvoerig naar haar geroepen uit de geopende ramen van de langs rijdende auto's die inmiddels niet meer zo hard rijden. Ze beweegt ijzingwekkend langzaam in mijn richting, terwijl ze me aan blijft kijken. Ik schuifel langzaam naar achter.

field_image

De onbereikbare vrouw en de gewillige man (sprookje in 10 delen)

Submitted by Willem Steeper on

[De verschillende hoofdstukken zullen in de loop der tijd worden aangevuld / herschreven of vervangen worden.]

1. Khatia wijst. Ze wenkt naar een bewaker en wijst dan naar mij, heel even, ze kijkt me niet aan. Even is daar die vinger en een vlugge blikwisseling met de man die even later op mijn schouders zal tikken. Voor nu, zie ik haar over het rode loper naar de limousine lopen. De fotografen klikken de laatste prenten en verspreiden zich over het plein. In mijn hoofd klinken, als een echo, nog de tonen van de laatste mazurka door.

Ik zie haar rond achterwerk als ze de limo inkruipt. Als ze zit, steekt ze nog even haar krullend haar en haar rood geverfde lippen buiten de auto, haar ogen lachen uitnodigend naar me. Ik weet me geen raad. En dan wordt er op mijn schouder getikt. “Komt u maar mee, meneer”, ze wil u spreken. 
Mijn begeleider is een stevige, keurig in het pak gestoken bewaker die net achter mij gepositioneerd meeloopt, net naast de rode loper. Natuurlijk probeer ik zo gewoon mogelijk te bewegen, maar mijn benen voelen stram, ik voel de blikken links en rechts, die zich afvragen wie is deze gast dat hij begeleid door een gekostumeerde over de rode loper naar de limo mag?
Ze zal me een gesigneerde CD geven en een foto van haarzelf in een rode jurk, met ontblootte schouders. En pas veel later zal ik zien dat ze een telefoonnummer gekrabbeld heeft in de afdruk van haar lippen op de achterkant van de foto, maar tegen de tijd dat ik het nummer opmerk, is het verjaard. Ik buig om te danken en probeer tevergeefs de erectie te verbergen die zich in mijn broek manifesteert. Ze blijft aldoor lachen. Ook als de auto weg rijdt hoor ik haar schaterende lach door het open raam. Ze zwaait.
 

Ik kan het niet verhelpen. Ik kijk naar haar en gevoelens die ik niet eerder heb gevoeld borrelen naar boven. Als ik haar zie verstijft van alles. En ik kan het niet verbergen. Ook al probeer ik wat wijdere broeken te dragen, en ga met mijn benen kruislings zitten, maar mijn enorme orgaan klopt tegen mijn buik.
Het zijn vooral haar rood geverfde lippen die mijn fantasie stimuleren, ik voel bijna de warme zachte lippen om mijn paarse knobbel gezogen, mijn ballen draaien spontaan een rondje in mijn hete balzak, ik ga verzitten om wat ruimte te geven maar kan niet voorkomen dat haar blik blijft hangen in mijn kruis. Haar ogen worden groot, haar lippen tuiten, haar neusvleugels trillen, ze is er klaar voor. Ik verberg mijn opwinding met mijn handen en probeer haar blik te vangen en zo onschuldig mogelijk naar haar kijken. 

3.
Ik lieg als ik zeg dat ik niet weet wat neuken is, maar er zijn mannen die het neuken verheven hebben tot een hogere kunst, zonder zich te realiseren dat ze gedreven worden door de biologie die wil voortplanten als de condities goed zijn. De vrouw is de ontvanger en de man zal planten.    

 


Ik druk mijn lichaam dicht tegen haar aan. Mijn tong raakt verstrikt in te ingewikkelde oorbellen terwijl ik haar probeer te kussen. Ze draait haar gezicht naar me toe en lacht me uit. 'Sukkel' 
Mijn tong is rauw. Ik laat bloedsporen achter in haar nek en later op haar lippen. Haar mond blijft gesloten.   

5.
Hoe lang was ze mijn liefde? Het voelt als eeuwen, maar als ik terugreken blijkt het betrekkelijk kort: een half jaar? Een jaar? Ik heb langer rondgelopen met het verlies dan de tijd die we samen hebben doorgebracht.
Zij is ver weg, verder dan ooit tevoren, want ik merk dat ik minder aan haar denk, dat soms een onbestemd verlangen lijkt op te borrelen, maar ook snel weer verdwijnt, een vaag spoor achterlatend dat nauwelijks te volgen is. Ooit was ze alles, of meer dan alles, ze was ook alles dat zou kunnen zijn, elke mogelijke gedachte, iedere stap of sprong in het duister. Zij was het voor mij.

6. Voel ik niets meer? Of is er even niets te voelen?

7.De toevallige ontmoeting is bijkans het mooiste van alle ontmoetingen. De frisse eerste blik, ontvankelijk vanwege het toeval en het geluk elkaar getroffen te hebben op een moment dat het er toe doet. Je staat op een brug, op een zwoele zomeravond, net naast het licht van een lantaren, je leunt over de reling en rookt een sigaret. En dan kom ik naast je staan en vraag waarom je niet het licht staat. Je antwoordt niet maar blijft naar het zwarte water kijken, rook uitblazend. En ik ben bij je gebleven. Eerst om alleen je hand vast te houden, dan, als onze lippen elkaar niet alleen in woorden vinden, volgt vanzelf de rest, het ontkleden, ontwikkelen, verwikkelen, mistige dagen, en vooral veel lichamelijkheid, en dat allemaal vanwege een toevallige ontmoeting op een  brug.

Je mag er natuurlijk geen waarde aan hechten, maar is die ene toevalligheid een zekere factor in een wereld van toevaligheden, domweg omdat het iets heeft opgeleverd? Een langdurige ontmoeting, woorden die wisselen, gedachten die overspringen, gevoelens die worden opgeroepen en dan mag het wat langer duren. En als de zon dan opkomt, dan rijmt alles.   

Gewillige mn zkt dito vr die tijdelijk van haar voetstuk wil stappen. 

 

 

Er is natuurlijk geen vrouw die aan mijn ideaalbeeld voldoet, maar wat is dat ideaalbeeld? Is het een constante? En zo ja, wie is de vertegenwoordiger van dit ideaalbeeld? De vrouw der vrouwen? 

10. Waarin de gewillige man het naar zijn zin heeft en de onbereikbare vrouw verder weg is dan ooit. Waarin de liefde verschrompelt en plaats maakt voor iets nieuws, iets onbestemd, iets wat nog niet te definiëren valt. Waarin het verhaal een climax vindt en alles keurig op de pootjes terecht komt en het kwaad is uitgeschakeld: in de put gegooid, onthoofd of de keel doorgesneden, waarin het goede zegeviert en de eeuwige roes kan aanvangen. 

Het sprook vangt nu aan: met deze woorden, -het is goed dat we eindelijk bij deel 10 met het sprook aanvangen- er was eens... Of is het 'er had eens' of 'er zou geweest kunnen zijn?'. Een sprookje is het.

Op een zonnige dag wandelt de hoofdpersoon in ons sprook, genaamd Wil door een dicht begroeid bos. Of beter Wil was het bos ingestapt nadat hij lange tijd in de brandende zon door de weilanden was gelopen. De bomen had hij al van verre had zien opdoemen. Bij de bosrand aangekomen verlangt hij naar de schaduw die het bieden zal, hij was steeds sneller gaan lopen, maar staat aan de bosrand stil, het bos lijkt geen toegang te bieden: de bomen staan dicht op elkaar en tussen de wortels groeit dicht kreupelhout. De zon staat te branden op zijn rug, hij kan het bos niet in. 

Het sprookje lijkt hier te stranden. Maar het zou geen sprook zijn als er niet iemand zou verschijnen. Een wezen bijvoorbeeld, of een princes of een pratend dier. En zo geschiede, voor Wil boe of ba kan zeggen staat er een mooie jonge vrouw naast hem. Ook zij kijkt naar het dichtbegroeide woud. Samen staan we sterk, zal ze zeggen en ze pakt zijn hand. Wil is zo verbouwereerd door deze snelle ontwikkeling dat hij niet weet tegen te stribbelen als ze hem later haar bed intrekt. Omwille van de kuisheid van dit sprook, zullen we niet op de details ingaan van wat zich afspeelde in die slaapkamer de weken daarna. We kunnen veilig verder gaan met het sprookje, als ze enigzins bij zinnen zijn gekomen en opperen elkaar even meer ruimte te geven, er is immers ook een boze stiefmoeder waar mee rekening gehouden moet worden, en niet te vergeten, de dwergen die waarschijnlijk stinkend jaloers zijn dat hij alle aandacht krijgt, het verhaal kan voorgang vinden.  De stiefmoeder, die in werkelijkheid helemaal niet zo'n kwade is, maar door de verstoorde relatie met haar purperende stiefdochterprinces, een beetje geïrriteerder overkomt en daardoor de indruk kan wekken een beetje verzuurd te zijn en wat dwingend, heeft een dubieuze rol in dit sprookje. Zoals stiefmoeders in sprookjes dat wel vaker hebben, lelijke stiefzusjes die worden voorgetrokken of schoonheidsidealen die moeten worden uitgevochten. De Stiefmoeder in dit sprookje is eigenlijk een lieve mooie vrouw met haar hart op de juiste plaats en haar handen waar ze thuis horen. Ze zou heel graag zelf kinderen krijgen, maar haar baarmoeder is verschrompeld of het zaad is dood. Dat zij nu een stiefdochterprinces heeft was een geschenk uit de hemel geweest. Zo ook natuurlijk de liefde van de koning.  

 

De koning op zijn beurt had zijn vrouw en dochter in geen jaren meer gezien, hij was aan een stuk door op kruistocht of veldslag, had geen tijd om huiswaarts te keren. Wel stuurde hij regelmatig bodes met brieven en geschenken. 

Khatia

Submitted by Willem Steeper on

Toen ik Khatia die maandag, -het liep tegen de avond- op de brug tegemoet kwam lopen, verkeerde ik in een staat die ik nog niet eerder bij mezelf had waargenomen: ik had een slecht humeur; elke stap die ik maak beukt in mijn hoofd en elke ademhaling stokt even in mijn keel; het zwarte water van de gracht roept. De hele dag heb ik alleen doorgebracht in het atelier en er is werkelijk niets uit mijn handen gekomen. Ik luisterde naar een pianoconcert van Chopin, het langzame deel had ik op herhalen gezet en ik was blijven mijmeren op de melancholieke pianoklanken. Aan het eind van de middag bleek geen idee te beklijven. Om mijn aandacht kracht bij te zetten dronk ik een paar biertjes en propte een homp kaas naar binnen.

Ze lacht naar me in het voorbijgaan, ik kan haar lach niet beantwoorden, ik kan mezelf voor de kop slaan, waarom laat ik zo'n uitgelezen kans aan me voorbij gaan? Zoals ik al zei: ik verkeerde in een gemoedstoestand die mij ongewoon was, een die ik, als ik niet beter zou weten, zou onderbrengen in de categorie buiten lichamelijke ervaring met rafelig randje, de vertraagde kater van de vorige avond was nog niet uitgewerkt. Het is vooral onfortuinlijk dat ik net Khatia tegen het lijf moet lopen en niet in staat ben haar aan te spreken.

Laat ik vooropstellen dat ik niet weet of ze met mij een gesprek had willen aangaan. Ze zag er geconcentreerd uit, ze lachte wel naar me, maar dat zou ook een pose kunnen zijn, laat ik me geen illusies maken. De paar keer dat ik haar tegen het lijf ben gelopen, of in ieder geval bij haar in de buurt was, heeft zij niet veel woorden met mij gewisseld, er was minimale aandacht, je zou kunnen zeggen dat ze me negeerde, ware het niet dat ze nog niet wist wie ze zou moeten buitensluiten, want ik had me bij haar nog niet echt kenbaar gemaakt.

Misschien lachte ze naar me als reactie op mijn voorkomen, ik voelde me verwilderd en chaotisch en waarschijnlijk straalde ik dat ook uit. Wilde ze me geruststellen met haar lach? Of schepte ze juist afstand, wilde ze daarmee zeggen: het enige dat je ooit van mij zou kunnen ontvangen, is deze galante lach en loop nu maar door. Lacht ze me weg? Ik kan het me warempel niet voorstellen. Haar rood geverfde lippen smakken een lach, en haar ogen glinsteren daarbij. Een haarlok valt voor haar ogen, en met een ferme beweging met haar hoofd, ontbloot ze haar gezicht en toont zij haar tanden. Ik weet niet of ze met haar stralende lach de aandacht voor van haar bekoorlijk lichaam weg wil nemen, of dat ze deze juist wil versterken. Ze lokt met haar ogen de begerige blikken, houdt de aandacht vast door te lachen met haar rood geverfde lippen, neusvleugels die lijken op te stijgen, en ze legt haar hals bloot door haar hoofd in haar nek leggen. Gesloten ogen, ingehouden adem. En mijn adem stokt. En niet voor even.

Ik ben bang dat ze een fout gaat maken. Dat ze niet haar ritme kan vinden. Misschien is het te warm en te benauwd. Misschien moet ze haar jas uittrekken. Dat geeft meer lucht. Want ze moet in topconditie zijn als ze aantreedt. Zet een ventilator aan, en geeft haar een schaal koel water en een handdoek.

Op de brug kom ik haar tegen en ik ben sprakeloos door haar schoonheid. Schoonheid verlamt. Ik moet genoegen nemen met haar lach, maar ik mag me verlustigen aan haar geronde lichaam. Loop even achter haar aan en wil nog naar haar wenken, maar ze stapt in de lift en laat mij alleen achter in een hotellobby.

Wat kan ik doen dan wachten. En dat is wat ik doe.

Het is geen gewone dag

 

 

field_tags

De gebroken nagel (versie 2)

Submitted by Willem Steeper on

Alleen wereldsterren brengen hun eigen concertvleugel mee.

Onder het podium staat op zijn kant, gevangen tussen muziekkoffers en lessenaars, nog in de kist geborgen, haar concertvleugel. De vleugelpiano is uiterst stabiel vervoerd, onder de beste omstandigheden, klimaat geregeld, dubbelwandig en in de kist wordt de vleugel met hoog technologie, hydraulisch in balans gehouden. Het is ook niet zo maar een instrument. Besluiteloos staat Khatia naast de kist, ze controleert nog maar een keer de instellingen van de klimaatbeheersing. Ze wil de vleugel niet alleen laten staan, het liefst zou ze het nu uitpakken en op de poten zetten, want te lang op zijn kant staan is niet goed; bij teveel spanning op de kast kan door de minst geringste verstoring de piano ontstemd raken, en dat mag niet gebeuren. Zeker niet. De vleugel is slechts een keer gestemd en hij moet in stemming blijven. De pianobouwer heeft de beste stemmer in dienst genomen om in een keer de piano te stemmen, met de grootste perfectie in de beste omstandigheden. En daarna mag er geen stemsleutel meer aan te pas komen. Khatia eist van de vleugelpiano het hoogste niveau en dat is wat hij haar geeft. Ze betast de kast en hunkert. Ze zou haar heupen tegen de kast aanschurken, als ze niet net iemand het podium boven haar hoort oplopen. Ze weet wie het is.

Oké, ze weet ook dat ze dramatisch hysterisch is, dat ze grillen heeft, -maar wie heeft die niet-, en -waarom zou ze die niet hebben-, - als zij zich er prettig bij voelt- en ermee kan presteren, waarom dan niet? Voorwaarde is dat ze moet spelen. Ze moet de vleugel uit de kist halen, iemand moet haar helpen de vleugelpiano rechtop te zetten, ze heeft de kracht niet om het alleen te doen. Naast dramatisch hysterisch namelijk, is ze ook dramatisch moe, het was een lange reis en ze wil slapen, maar als ze niet speelt, zal ze er later spijt van krijgen. De morgen zal niet aangenaam zijn. De kist vibreert een beetje, ze weet dat ze nu niet te lang moet wachten met het openen van de kist, ze moet bij hem blijven, nee ze moet hem bevrijden, hem los laten, laten ademen, hij verstikt in die positie. Waar waar ze vooral bang voor is, is dat de vleugel haar onwelgevallig zal zijn, als het uit de behuizing, onder het podium wordt gezet. Ze kan niet voorspellen in wat voor bui hij zal zijn. En of hij accepteert dat hij nog niet op het podium staat. Hij is altijd stabiel, maar met een zekere afstandelijkheid, als hij slecht behandeld wordt is  hij ronduit onbespeelbaar voor diegene die het spel niet goed beheerst, de pianovleugel is dan onberekenbaar, ook voor haar en om het vertrouwen terug te winnen zal ze moeten presteren, de vleugel dwingt haar.

Gehaast rent zij naar de podiumtrap, maar halverwege bedenkt ze zich. Ze kijkt om en voelt de spanning. Zijn aanwezigheid. Ze keert terug. Op het podium loopt iemand heen en weer, ze kan wel roepen, maar hij zal haar niet horen, en weg van de vleugel kan ze ook niet. Dat mag niet. Ze klemt zich vast aan de kist. Dan opent ze een bedieningspaneel, toetst een code in en de kist lijkt tot leven te komen. Er komt een sissend geluid van onder de behuizing vandaan en binnen in de kist hoort ze het ontgrendelen van de zegels. Ze mag hier nog niet aankomen (contractueel). Maar ze moet spelen. Voor het te laat is. Heel langzaam opent zich de kist, waar de vleugel vrij in de ruimte door hydraulische persveren in balans wordt gehouden. De vleugelpiano komt na een laatste trilling tot rust. Waarom komt niemand haar helpen? Ze stampvoet. (...)

Overmorgen kan ze pas in de grote zaal spelen. De vleugel moet nu betast worden, hier. Aan een nukkige vleugel heeft ze niets. De klep moet open, er moet geluid uit. Ze weet dat ze niet alleen de vleugelpiano rechtop kan zetten. De poten kan ze eraan draaien, maar daar blijft het bij. Er zijn minstens 6 volwassen mannen nodig om de vleugel op te tillen. En dan nog weet ze niet zeker of hij bespeelbaar is. In ieder geval kan zij, nu dat de vleugel bevrijd is op zoek gaan naar hulp. Op het podium is niemand meer, de lichten in de zaal zijn uit, in de coulissen hangt nog sigaretten rook, maar er is niemand te bekken. En even later in de kleedkamers is er ook niemand te vinden die haar hulp kan bieden de vleugelpiano rechtop te zetten. Wanhopig met haar hand bij haar voorhoofd slaakt zij een zucht, er is niemand in deze wereld die haar kan helpen. Het duurt even voordat zij de uitgang heeft gevonden om er achter te komen dat ze is ingesloten.

field_tags

De gebroken nagel

Submitted by Willem Steeper on

Van meet af aan is het goed gegaan, zij kan met een gerust hart, met dezelfde overtuiging als altijd, het publiek tegemoet treden. Letterlijk, want de deur is nog niet open of er komt al een aarzelend applaus over het podium aanwaaien. En met het openen van de deur golft een overweldigend geraas haar tegemoet. Ze had het gevoeld toen zij die ochtend voor het hotel de drommen mensen had zien staan. Voorzichtig had zij het gordijn opzij geschoven. Haar adem had even gestokt. Ze durfde zichzelf niet laten zien, nog niet.

De zaal is tot aan de engelenbak gevuld. Het zaallicht brandt nog. Daar staan ze, wild applaudisserend: de oren die zij vanavond moet zien te bekoren. Ze is er klaar voor. De haren op haar armen gaan overeind staan en kleine druppels zweet ontpoppen zich aan de oppervlakte van haar huid. De trap naar het podium is lang. Bij iedere stap klinkt het applaus luider. De dirigent, hij loopt achter haar. -vreemd genoeg kan ze niet op zijn naam komen, terwijl ze een aantal weken intensief met hem heeft samengewerkt, - ademt zwaar, en lijkt haar vooruit te willen duwen, ze voelt dat hij zijn handen op haar heupen wil leggen, maar ze draait behendig en ontwijkt zijn intimidatie. Langzaam loopt zij het podium op - haar schoenen blijven aan het pakket plakken - en ze beseft dat deze uitvoering wel eens zou kunnen zijn dat, waar zij jaren op wacht, waar zij naar heeft toegewerkt. Systematisch.

De apotheose. Ze is niet alleen goed uitgerust, maar ook mentaal in balans, alles om haar heen doet wat het doen moet, zonder in routinematige verveling te vervallen - in het tegendeel zelf, elke keer voelt als nieuw. Maar dit maal is er iets anders. Haar brede lach trekt over haar gezicht, haar ogen schitteren en met een breed gebaar stapt ze naar de rand van het podium. Ze kijkt verrukt de zaal in en buigt diep, waarbij ze bijna onzichtbaar even door haar knieën zakt. Het publiek is buiten zinnen.

Al weken tevoren, eigenlijk al op het moment dat haar agent had gebeld, om te vertellen dat ze was uitgenodigd - de weken daarna leek ze alleen maar te groeien in haar rol - waren er geen zorgen die haar konden afleiden en het was alsof iedereen in haar omgeving wist dat het moment aanstaande was. Ze had het stuk vaak genoeg gespeeld, eerst in de kleine zalen, de provincie, maar al snel had zij de grotere zalen weten te vinden, om te schitteren. Toen de uitnodiging kwam wist ze dat ze er klaar voor was. Het blijft in haar hoofd repeteren, 'Je mag spelen' had hij alleen maar gezegd. De eerste keer dat zij het stuk hoorde, had het haar niets gedaan, natuurlijk was het mooi, maar de emoties die werden opgeroepen voorvoelde zij nog niet. Ze hoorde het stuk een tweede keer net na de affaire met haar toenmalige minnaar, van wie zij de naam niet wenst te herinneren.

Eerst kijkt zij verbaasd om zich heen en hoort dan de eerste tonen van de violen die stemmen op de toon van de hobo. Dan kijkt ze naar haar handen, die in haar schoot liggen. Dan kijkt ze naar het klavier. Ze ziet de verwachtingsvolle ogen nog in de echo van het dempende zaallicht. Hoeveel keer heeft ze dit stuk wel niet gespeeld? Ontelbaar. En nu zal ze het weer met volle overgave spelen. Er rolt een rilling over haar rug, eerst voelt ze het rond haar stuitje, langzaam klimt het omhoog tot in haar nek, en na een korte onderbreking voelt ze een lichte druk op haar kruin, alsof iemand een warme hand op haar hoofd legt. Ze keert zich naar de vleugel, schikt haar jurk, verplaatst het bankje een centimeter en houdt dan haar handen afwachtend boven de toetsen.

Ze is die ochtend vroeg wakker geworden en voelt zich helder, even leek het gevoel haar te bevangen dat ze in een film meespeelt, ze loopt door de kamer, haar nachthemd klemt tussen haar billen en trekt strak om haar dijen, ze voelt zich geweldig. Als ze gedenkwaardige woorden zou kennen zou ze die nu uitspreken, recht in de camera kijkend. En even later onder de douche, als het te hete water haar huid rood kleurt, droomt ze in extase weg. Het zal nooit zijn als de eerste keer, dat warme gevoel dat haar lichaam doet sidderen.

De zaal is rumoerig. Enkele laatkomers wordt met afkeurend gemompel ontvangen, er hoest iemand. Waar had ze die morgen aan gedacht toen ze haar rood verbrande huid insmeerde met olie en haar handen wild over haar huid bewogen? Het blijft rumoerig in de zaal. De verwachting is groot. Een kuch. Nog een. Op het moment dat de eerste strijkstok de snaren raakt, bestaat ook de tijd niet meer voor haar. Niets telt meer. Ze ziet haar handen aanspannen, haar vingers bewegen onrustig. Ze hoort de eerste viool aanzetten, een warme gloed glijdt over haar schouders naar haar handen. Ze had verwacht dat ze gedachteloos zou zijn, maar het voelt alsof zij zichzelf overstijgt, buiten haar zinnen is. Ze weet dat haar handen zo dadelijk in beweging zullen komen, dat is een automatisme, ze kan op zichzelf vertrouwen, dat is iets dat zeker is. Zij kan dit.

Aan het ontbijt die ochtend is ze het voor het eerst gewaar van haar perfectie. Vanaf het moment dat zij haar ogen opent klopt alles, ze kan geen losse franjes vinden, laat staan een scheur of kreukel in haar perfecte werkelijkheid. Aan alle voorwaarden voor een veilig bestaan wordt ruimschoots voldaan.

De dirigent slaat wild om zich heen, het is een hartstochtelijk man, het orkest doet precies wat hij wil, ze kent hem al jaren en toch kan ze niet op zijn naam komen. Ze sluit haar ogen. Haar handen komen in beweging. Haar vingers beroeren de toetsen, eerst luchtig, bijna frivool,-maar met een overtuiging die zij niet gewend is-, drukken haar vingers de toetsen in. Het klinkt prachtig, onwerkelijk mooi. Maar wie speelt? Wie beweegt haar handen heen en weer over klavier, wie beheerst haar voet op het pedaal? Ze is subliem.

En ineens staat zij, alleen, midden in een zonovergoten weide, een heuvelig grasland, met hier en daar een plukje bomen. Het is warm, de zon staat aan een praktisch lege blauwe hemel op een klein wit wolkje na. Het is karikaturaal. Ze doet een stap, en nog een, en dan rent ze door het hoge gras de weide op. Haar jurk wappert om haar benen, haar donkere krullen verwaaien en haar gespreide armen lijken de wereld te willen omarmen. Ze trippelt, ze springt en huppelt de heuvel af. Bij een bergbeekje strijkt ze neer.

Ze voelt de langzame streken van de violen, cello's en bassen, het kabbelend bergbeekje stroomt langs haar voeten, terwijl haar handen over de toetsen bewegen. Razend snel nu, en zo beheerst dat ze ervan schrikt, bijna uit balans raakt, maar zich dan snel weer herstelt, niemand heeft het gemerkt, het heeft haar spel niet beïnvloed, haar vingers bewegen ongestoord over de toetsen en maken de prachtigste muziek. Ze heeft het zelf nog nooit zo horen spelen. De blazers brengen een ode aan het thema en dat is het teken voor haar dat ze ingetogener moet spelen. Ze weet dat ze een lange, strakke witte jurk draagt, maar ze voelt zich naakt. Het is een vluchtig aanraken van het ivoor, als in het voorbijgaan, de tonen zijn helder en dromerig, ze kijkt naar zichzelf en ze voelt zich geheel in haar lichaam. Ze is binnen en buiten. Het orkest is stil gevallen en is in afwachting van haar solo.

Het beekje kronkelt door het weiland en brengt verfrissing uit de bergen. Waterplanten zwieren statig en vissen rusten uit in de luwte achter een stapel stenen. Haar benen bengelen in het water, haar huid kleurt rood van de kou. Ze wiebelt met haar voeten tussen de waterplanten, en probeert met haar tenen kleine stenen op te tillen en te verplaatsen. Dan ziet ze weer de toetsen, haar handen. Haar vingers spannen aan, haar handen gaan tergend langzaam omhoog, - de dirigent kijkt haar verwachtingsvol aan, zijn armen hangen slap langs zijn lichaam, dan sluit hij zijn ogen. Zij ook. Een vis knabbelt aan haar teen, ze schrikt en trekt haar voeten uit het water. Een scherp riet snijdt in de zijkant van haar voet, druppels bloed mengen zich op haar natte huid, ze slaakt een gilletje, maar er is niemand om het te horen. Ze hoort alleen het kabbelen van het water. Het water kleurt rood. Waarom speelt ze niet? Haar hand blijft boven het klavier hangen.

Ze volgt met haar ogen haar arm, ze heeft kippenvel, de pezen van haar hand zijn aangespannen, haar vinger kromt een beetje, dan ziet ze het, er is een stuk van de nagel van haar wijsvinger gebroken en hangt nog maar aan een dun draadje.

Het is plotseling koud en donker. Ze voelt zich zwak en misselijk. Het grijze wolkendek ontneemt alle kleur van het gras, ook het water kleurt zwart. In de verte rommelt het. Haar hand trilt. Ze weet dat ze nu haar hand moet laten neerkomen op het klavier, maar de beweging van haar arm is tergend langzaam. Haar voeten bungelen in het koude water. Ze wil met haar hand naar de toetsen maar ze kan de beweging niet afmaken. Ze kijkt op naar de dirigent die haar rustig en bemoedigend aankijkt. Ze ziet de eerste violist die rustig met zijn viool in de schoot, de zaal inkijkt en knipoogt naar een bekende. Haar arm wil maar niet sneller, ze drukt uit alle macht. Ze ziet de hoboïst die sinds ze samen een stuk ingestudeerd hebben zijn ogen niet van haar borsten kan afhouden. Ook ziet ze de afkeurende blik van de tweede hoboïst, en de korte elleboogstoot die hem weer bij zijn positieve brengt. De paukenist denkt achter zijn trommels onzichtbaar te zijn en krabt zijn ballen.

Kathia valt in het gras, ze grijpt zich vast aan een pluk gras, rukt het los en wrijft het tot een bal tussen haar handen, laat het vallen in de beek, waarin het meteen in de kolkende diepte verdwijnt. Haar handen vallen slap in het koude water, ze kleuren rood van de kou.

Zij staat naast zichzelf op het podium en probeert haar handen naar beneden te drukken, ze zet haar volledige gewicht op haar beide armen. De beweging is miniem, het gaat heel gestaag. Dan weer ligt ze op haar rug in het gras, vlak bij haar ogen ziet ze een kevertje over een grasspriet lopen. Ze kan haar hoofd niet bewegen, haar armen voelt ze niet meer. Ze blaast het kevertje van de grasspriet en volgt zijn bewegingen.

De dirigent knipoogt naar haar en maakt met zijn zoenende lippen een grimas. Zijn handen heeft hij over elkaar voor zijn kruis hangen, de knop van zijn dirigeerstok, omhoog gericht, hij beweegt hem even op en neer, terwijl hij naar haar lacht. Een hevige scheuten pijn schieten door haar arm, naar de topje van haar vingers. Spastisch slaan haar armen in het natte gras, ze probeert zich om te draaien. Haar handen opgezwollen, haar armen vlammend rood en paars. De man met de triangel maakt belletjes met spuug tussen zijn lippen. Een cellist steekt een vinger in haar neus en pulkt wat vuil los, dat ze tussen haar vingers tot een balletje rolt en de zaal inschiet. De hoornist heeft zo een oprisping dat zijn hele vadsige lichaam opveert en terugflubbert. Twee meisjes duelleren met hun dwarsfluiten om de aandacht van de knappe 1ste violist.

Met alle mentale kracht die ze zich kan oproepen, probeert ze haar handen onder controle te krijgen, ze voelt elke zenuw door de intense zenuwpijn, maar bewegen doen ze niet. Hoewel ze zich wel heeft kunnen omdraaien, heeft ze geen kracht om zich op te richten. Ze ligt op haar rug in het natte gras met haar armen nu langs haar lichaam te wachten tot ze weer bij machte is.

De dirigent kijkt haar nu indringender aan. Ze zal nu toch echt de toetsen moeten raken, maar haar armen zijn er nog lang niet. In de zaal ziet ze een zaallichtje bewegen, een man in een pak wordt gewaarschuwd, stapt meteen op en verlaat de zaal met enig rumoer. Dan is het weer duister en kan ze niets meer onderscheiden, wel hoort ze zacht geschuifel van voeten, en een ingehouden kuch. Ze weet op welke toetsen haar vingers zo moeten neerkomen, het akkoord is een van de mooiste dat ze kent, ze ziet dat haar vingers in de lucht het akkoord vormen.

field_image
Subscribe to Khatia