Het ligt voor mijn voeten op de grond, ik kijk ernaar, maar zie het niet.
Ik weet dat het daar ligt, vraag me niet waarom of hoe ik dat weet.
Het ligt er te wachten om te worden opgeraapt, door mij alleen.
Nieuw
De teksten op deze website worden regelmatig bijgewerkt en gecorrigeerd.
De dorre heidebloemen verstarren bij het avondlicht, mensen verzamelen zich om de horizon af te turen, er gedragen zich vreemde bewegingen en de vloed die zich had aangekondigd met een zwerm rode v
het gaat natuurlijk ergens over
mijn lippen verstijven
tong tegen binnenkant tanden
afwachtende pose op vergeelde foto
een lach, een schimp, een oog
de stemmen staken abrupt
ongewoon handige duikvlucht
buiklanding in het zacht gras
de sprietjes tussen jouw tenen
rand van je bloemige rok
rafelig mooi en luchtig
speling tussen je dijen
warme handen, zachtjes knijpen
een kir, een zucht, gelatenheid
Nelis doet nooit open als je aanbelt, dat moet je zelf maar uitzoeken: soms staat het raampje op een kier of hangt er een gekleurd touwtje door de brievenbus, vaak maakt hij het moeilijker, als hij eigenlijk niet gestoord wil worden en de bezoeker er veel voor over moet hebben om binnen te geraken.
De versnipperde stad is een werk in uitvoering. Met verschillende technieken en methoden onderzoekt Willem Steeper de abstrahering van de stad. Welke mechanismen bewegen de deeltjes? Elk verwacht en onverwacht pixel is deel van het verhaal. De dynamiek en het stille zit in het kleine.
Alle delen van de stad zijn versmolten, slechts in pixels is zij te aanschouwen: blokjes kleur verspringen voor je ogen, het ritme is bezwerend; de stad in abstractie, en misschien in essentie, maar daar valt over te twisten.
Is het al tijd voor een bespiegeling?
Gaat het om voorbije jaren of gebeurtenissen in het nabije verleden? Zeg het maar! Tenzij je het onzin vindt. Lees dan alleen wat er geschreven staat.

Werk in uitvoering. In De Witte Doos aan het Witte de Withplein in Amsterdam.